Vrijdag 1 augustus
Bijna niet voor te stellen: 3 weken geleden kwamen we aan in Ethiopië en nu zitten we hier in Nederland achter de computer om het reisverslag af te ronden. De drie weken zijn voorbij gevlogen maar het is ook weer goed om terug te zijn in Nederland om alles eens rustig te laten bezinken en alle indrukken te verwerken.
De laatste keer dat we eens stukje schreven, vertelden we over de watervallen en de mooie natuur. Dat die natuur mooi is, hebben we de laatste week gezien. Zondag vertrokken we naar Arbaminch. Een plaats welke bekend staat om onder andere de prachtige natuurparken die er zijn! Maandag hebben we daar dan ook van genoten. Met een jeep zijn we het gebeid in gereden en zijn we de bergen door gereden, de jungle in geweest en over vlakke open velden gereden. Daarbij zagen we o.a. apen, gazellen en zebra’s. Mooi hoor!! Sommige stukken waren erg steil en de jeep had er soms mooi wat moeite mee. Van bovenaf konden we ook de zee zien waar nijlpaarden en krokodillen in zwommen.
Die nijlpaarden en krokodillen hebben we ’s middags van dichterbij gezien. Toen zijn we met een bootje het water op gegaan en zijn we dichtbij deze dieren geweest. Ook waren er veel vogels te zien!! Met name de krokodillen waren indrukwekkend. We waren er erg dichtbij en zagen sommige krokodillen die zo ongeveer 6 meter lang waren. Toen we weg wilden varen bij de krokodillen, zwom er een krokodil tegen onze boot aan. Jullie zullen begrijpen wat we daar behoorlijk van schrokken!!Deze maandag was een lange dag met veel jeep rijden maar ook met prachtige plaatjes en mooie indrukken!
Dinsdag vertrokken we weer richting Soddo. Maar eerst gingen we nog een berg op en bezochten nog een plaatselijke stam daar. We mochten hun hut zien waar ze in leefden met pa en ma, 5 kinderen, een geit, een schaap en een koe. Vervolgens lieten ze zien hoe ze shawls maakten en weefden en hoe ze uit het blad van een valse bananenboom deeg maakten wat gebruikt werd om brood te maken. Dat brood mochten we laten proeven maar smaakte niet heel erg best….Daarna werd er een echte Afrikaanse dans voor ons opgevoerd en natuurlijk moesten wij er ook aan geloven en mochten we meedansen…
Na het kopen van een aantal souvenirs, vertrokken we weer en gingen richting Soddo. Daar kwamen we halverwege de middag aan en het was goed om ook daar weer terug te zijn! Om 17.00 uur werden we op het kantoor bij de Mossy Foot verwacht. Daar werd ons een fotopresentatie geshowd en kregen we als dank voor wat we gedaan hadden allemaal een cadeautje. Ook werd er het een ander verteld over het werk wat er gedaan werd door heb. Een goede organisatie die goed en mooi werk doet!! Hierna kregen we een maaltijd aangeboden en konden we heerlijk eten! Na deze maaltijd gingen we terug en hebben we nog een kampvuur gemaakt op onze laatste avond in Soddo…
Woensdag vertrokken we uit Soddo en gingen we richting Addis Ababa. We gingen wat later dan gepland weg omdat we de ouders van de tweeling nog verwachten. Deze kwamen echter niet en wij zijn zo rond de middag vertrokken. Een dag later hebben we even gebeld en de ouders van de tweeling zijn nog gekomen en hebben de tweeling weer meegenomen. Zij gaan mee in een voedingsprogramma. Dat betekend dat zij elke week met de tweeling bij het kindertehuis moeten komen. Daar krijgen zij dan voeding mee voor een week en wordt gekeken hoe het met de tweeling gaat. Die voeding wordt gesponsord en wij hebben als groep besloten om voor de kosten op te draaien en zo de tweeling als het ware te sponsoren zodat zij voeding krijgen.
De reis naar Addis verliep niet helemaal vlekkeloos. Een jeep had de nodige problemen: een bout die afbrak, 2 keer een lekke band en daardoor niet echt veel balans. Je had het gevoel als je in de jeep zat dat je in een centrifuge zat en door elkaar heen geschud werd. Toch zijn we met zijn allen veilig in Addis aangekomen en zijn we ’s avonds lekker uit eten geweest en hebben de meesten genoten van een lekkere pizza!!
Donderdag hebben we de hele dag in Addis doorgebracht. We hebben een aantal souvenirwinkels bezocht en ’s middags hebben we nog een markt bezocht. Het krioelde daar echt van de mensen en was een enorme drukte! Wel leuk om te zien maar ook wel weer erg goed om daar weg te zijn. Met name de lengte van een aantal van ons viel erg op en trok veel bekijks!
En dan komt na het eten ’s avonds het moment daar dat het tijd is om afscheid te nemen van Ruth en naar het vliegveld te gaan. Een raar idee om weer te gaan en afscheid van Ruth te nemen. We hebben de vakantie met elkaar afgesloten door de laatste kaart te lezen die we hadden meegekregen en af te sluiten met gebed. Om 20.30uur vetrokken we naar het vliegveld en om 23.20 uur vlogen we weg. En zo landen we om 5.45 uur in Frankfurt en kwamen de taxi’s ons weer ophalen om naar huis te gaan.
Zo komt er dan een eind aan 3 weken Ethiopië. Op de vraag hoe was de vakantie, moet je dan wel even nadenken wat je daar op antwoord. Leuk is het niet het goede woord, mooi waren sommige dingen wel maar de armoede was dit zeker niet. Indrukwekkend is dan het juiste woord om er kort op te antwoorden. We hebben erg veel gezien en gedaan de afgelopen weken en zijn onder de indruk van de manier van leven van mensen in Ethiopië. Ondanks de armoede die we bij erg veel mensen zagen, leken de mensen toch erg tevreden. Iets waar wij wel wat van zouden kunnen leren.
Dankbaar kijken we terug op een vakantie met veel indrukken en bijzondere ervaringen. Het waren bijzondere 3 weken!! Zeker als je dan ook nog eens beseft dat God vanuit de hemel al die mensen kent en van ze houdt. Om stil van te worden dat wij zo’n God mogen kennen die alle mensen kent en van alle mensen houdt!! Hij is het licht van wereld dat leven geeft aan iedereen die Hem zoekt. Bijzonder dankbaar zijn wij dat wij iets van Zijn liefde door mochten geven maar dat we die liefde van Hem ook duidelijk mochten zien in het leven van een heel aantal mensen in Ethiopië. We kijken met dankbaarheid terug op een indrukwekkende tijd in Ethiopië en pakken nu de draad van het leven in Nederland weer op!!
We willen iedereen bedanken die op de een of andere manier heeft meegeleefd de afgelopen weken. Het is mooi om te zien dat de dagverslagen die we schreven, door veel mensen werd gelezen. Dat we regelmatig een mailtje kregen en dat er mensen waren die voor ons gebeden hebben. Iedereen bedankt voor elke manier van betrokkendheid tijdens onze Ethiopië reis. Mede hierdoor was het een geweldige tijd!
Zaterdag 26 juli
Vandaag een kort stukje op de website. Zoals gisteren gezegd zijn we bij de watervallen geweest. Een erg mooi stukje natuur van Ethiopië. Om jullie een beetje een indruk te geven plaatsen we vandaag wat meer foto’s en dus wat minder tekst. Hopelijk krijgen jullie zo een beetje beeld van wat wij vandaag gezien en gedaan hebben.
Maar om alleen te zeggen dat we watervallen bekeken hebben, zou wat te kort door de bocht zijn. We zijn namelijk van bovenaf helemaal afgedaald naar beneden om te kijken waar de watervallen uitkwamen. Het was een pittige afdaling met veel rotsen en modder. Een aangelegd paadje was er niet dus we zijn echt door de jungle geklauterd om beneden te komen. Sommige stukjes glijden,dan weer over de stenen en dan weer en erg stijl stuk naar beneden. Het was echt een belevenis om mee te maken en dit te doen. En natuurlijk moesten we daarna weer helemaal naar boven klimmen en klauteren. Het was een gave dag waarin er een aantal van ons behoorlijk wat grenzen hebben verlegd. Na afloop van deze dag zijn we wel erg blij en dankbaar dat we zonder ongelukken weer in Soddo zijn aangekomen en vanavond lekker uit eten konden gaan met een aantal mensen van de compound.
Verder zouden wij zeggen bekijk de foto’s en jullie zien hoe mooi Ethiopië eigenlijk is….
Vrijdag 25 juli
Vandaag onze laatste werkdag hier in Soddo.Deze dag begon voor de meesten met een beetje uitslapen en daarna een lekker ontbijtje met scrumbled eggs…
Daarna werden er verschillende laatste klusjes gedaan. Wat er nog kon gebeuren aan loodgieterswerk is gedaan. Bij de oogpoli moesten er nog wat lampjes opgehangen worden wat gebeurt is. De buren wilden nog graag buitenverlichting hebben. Ook hier is een begin mee gemaakt. En bij het kindertehuis moest nog een boekenplank worden opgehangen.Allemaal klusjes dus vandaag die nog even moesten gebeuren en die zover als mogelijk zijn afgerond. Graag hadden we het loodgieterswerk af gekregen maar doordat de spullen er niet op tijd waren was dit niet mogelijk…
Ook zijn vandaag alle meegebrachte ziekenhuisspullen verdeeld in het ziekenhuis en hebben we mensen ook daar weer blij mee gemaakt.
Nu gaan we zo nog ff naar het kampvuur toe en dan maken we ons klaar voor een nieuwe dag morgen. Morgen gaan we wat watervallen bezoeken. Daarna gaan we als soort van dank met een aantal mensen uit eten. Zondag vertrekken we dan richting Arbaminch. Een erg mooi natuurgebied. Daar blijven we tot dinsdag. Dan komen we terug in Soddo en dan vertrekken we woensdag weer naar Addis. De tweeling blijft overigens hier op de compound en wordt door een aantal anderen opgevangen en verzorgd.
Dit betekend dus dat er min of meer een einde komt aan onze werkzaamheden hier. We zullen de komende dagen dan ook niet elke dag meer wat op de website zetten omdat we niet altijd op internet kunnen en naar ons idee was de bedoeling van deze website om jullie te vertellen over onze werkzaamheden. Deze lopen nu af waardoor het ook wat minder noodzakelijk wordt om elke dag wat te vertellen…
En zo zijn we bijna 2 weken hier. We zeiden vandaag al: volgende week rond deze tijd zijn we weer thuis in Nederland. Echt een raar idee en bijna niet voor te stellen. Voor ons gevoel leven we nu in een andere wereld en wordt het echt weer omschakelen als we terug zijn. Maar goed, ook wel weer erg leuk om familie en vrienden dan weer te zien en “live” onze vakantieverhalen te vertellen.
Wanneer we jullie weer verder op de hoogte brengen moeten we dus nog even zien. Het kan zijn dat dit morgen nog wordt, maar het kan ook net zo goed een paar daagjes duren. Jullie zien het wel….Donderdag 24 juli
Deze dag begon voor iedereen verschillend. De een stond om 8.00 uur naast zijn bed om naar de dagopening te gaan, de volgende maakte zich klaar om met de Mossy Foot mee te gaan en de meesten sliepen heerlijk uit (sommigen werden zelf verwend met een ontbijt op bed….)!!!
Voor iedereen begon de dag met een verdrietig bericht wat best wat impact had. Op de compound was een stel wat een tweeling adopteerde. Zij waren net vertrokken naar Addis omdat zij morgen met de tweeling naar huis in Amerika zouden gaan. Afgelopen nacht is echter een van deze tweeling overleden. Erg triest en verdrietig. Ook omdat wij deze mensen regelmatig hebben gezien en omdat zij hier hebben gewoond had dit ook veel impact op de andere mensen hier in de buurt. Vandaag moest er nog een begrafenis geregeld worden en morgen gaan ze dan terug naar Amerika. Een raar en verdrietig idee dat ze eerst met twee kindjes terug zouden gaan en nu maar met 1 kindje gaan.
Dat verdriet en blijdschap dichtbij elkaar ligt merkten we even later. De ouders van Millennium en Nathanael stonden namelijk op de stoep om hun beide jongens weer te zien en op te halen. Wat bijzonder om te zien hoe blij en dankbaar ze waren om de jongens weer terug te zien! Het was erg goed zichtbaar dat ze God enorm dankbaar waren voor de opvang van de afgelopen week en je kon hun dankbaarheid echt proeven. We hebben ze nog een heel aantal foto’s laten zien van de tweeling laten zien en ook erg mooi hoe ze hiervan opbloeiden en van genoten! De afgelopen week was er nagedacht over hoe nu verder met de tweeling. Het idee was om de tweeling nog een week hier te houden zodat ze verder aan konden sterken. Daarna zouden ze terug kunnen naar hun ouders ondersteund vanuit het kindertehuis met een bepaald voedingprogramma. Hier zou dan wel een bepaalde manier van sponsoring voor moeten komen zodat deze ouders ook melk kunnen kopen. De ouders gingen met dit voorstel akkoord en gingen weer naar huis en de tweeling blijft nog een weekje hier. Hoe het dan vanaf volgende week moet, word nog over nagedacht en hier zijn al verschillende ideeën voor. Ook de opvang volgende week als wij weg zijn, is geregeld.Zo gebeurt er dus een heleboel in een ochtend en maak je veel onverwachte dingen mee.
Vanmiddag zijn er voor de werkers in het ziekenhuis nieuwe overalls gekocht en uitgedeeld. Als blijk van een stukje dankbaarheid en ook om gewoon even wat te geven omdat niet iedereen een overall heeft of dat deze erg versleten is. Deze overalls vielen in goede aarde en het was mooi om te zien hoe blij ze er mee waren.
Aan het eind van de middag kregen wij op het kantoor van de “Mossy Foot” nog een kleine rondleiding. Daar werden ook schoenen gemaakt voor de mensen. Leuk om te zien dat dit nog handmatig gebeurt. Daarnaast worden er ook mensen opgeleid voor kapper of kapster. Deze mensen zijn zelf ook ooit in behandeling geweest en nu zo goed als genezen van hun Mossy foot. Het is erg mooi dat deze mensen een toekomst krijgen aangeboden.
Woensdag 23 juli
Net zoals gisteren zal het vandaag ook geen lang verslag worden. De reden is dat wij hier toch een heel klein beetje vakantie aan het vieren zijn en er dus niet heel veel nieuws te melden is. Maar om toch een dagverslag te maken volgt een stukje van onze belevenissen vandaag.
Het feit dat het hier wat rustiger is komt niet omdat er niet veel werk is. Integendeel! Er is genoeg loodgieterswerk maar de materialen zijn er niet. Een man is naar de hoofdstad vertrokken om het een en ander te halen. Hij zou al lang weer terug moeten zijn zodat de handige mannen verder konden met hun werk maar dan merk je dat je in Afrika bent en het dus allemaal wat minder snel gaat. De spullen zijn er nog steeds niet en dus kan er ook niet verder geklust worden. Natuurlijk gebeurt er wel wat maar dat zijn dan kleine klusjes die gedaan moeten worden waar niet heel veel tijd in gaat zitten.
Vanmorgen zijn er weer 2 met de “Mossy Foot” mee geweest. Opnieuw blijkt dan dat de kleren en de melk die we uitdelen erg van pas komen en de mensen hier erg dankbaar voor zijn!! Gert Jan, Ineke en Erwin (en Annelies ‘s middags) zijn vandaag met het gebedsteam mee geweest om voor de mensen te bidden. Blijft mooi om te doen. Mooi om te horen dat er door het werk wat er verzet word onder het pastorale team, ook mensen tot bekering komen.
In het dagverslag van afgelopen zaterdag hebben jullie kunnen lezen dat we een jongen hebben meegenomen en hem hebben gedoucht en kleren hebben gegeven. Deze jongen had een wond aan zijn been maar kon niet geholpen worden op dat moment. Gisteren is hij met een Canadese vrouw in het ziekenhuis aangekomen en is zijn been verbonden. Vandaag lag hij nog in het ziekenhuis en toen wij hem zagen straalde hij opnieuw van oor tot oor. Hij blijft nu even in het ziekhuis en er word gekeken of hij in een pleeggezin kan omdat hij geen ouders meer heeft. We hopen en bidden dat hij in een warm huis terecht komt!!
Vanmiddag had Almaz (de hulp van Ruth) voor een echte Ethiopische lunch gezorgd. De mening over deze lunch waren verdeeld.. Vanavond zijn we uit eten geweest in Soddo. Hier was best nog ruime keus en hebben we heerlijk gegeten.
Nu zijn we terug in het huis van Ruth en word er heerlijk custardvla gemaakt. En verder zal het een avond worden van spelletjes spelen en lekker lezen. Tot zover weer het dagverslag van vandaag.
Nog twee dagen werken we hier in Soddo en daarna gaan we wat meer van Ethiopië bekijken. Het is leuk om zo af en toe een mail te krijgen van jullie en te lezen dat jullie ons volgen. Fijn om te weten dat er thuis een achterban is. En het scheelt ons een heleboel verhalen vertellen als wij weer terug zijn volgende week…Dinsdag 22 juli
Vandaag een rustige start voor de meeste van ons! Marianne en Gert-Jan gingen vandaag weer mee met Mossy Foot om daar kleding en melk uit te delen. Ook deze keer waren de mensen weer erg blij met datgene wat ze kregen, fijn om hen op deze manier te kunnen helpen!
Verder ging iedereen vandaag met zijn/haar eigen klusjes aan de slag, de één ging verfen, weer een ander loodgieterswerk, er werd opgepast op de kleine Nathanaël en zo deed iedereen z’n eigen ding. Na het middageten ging iedereen weer verder met zijn of haar klus, al met al een dagje waarin iedereen z’n eigen gangetje ging! Aan het einde van de middag namen we even de tijd om een beetje uit te rusten en te genieten van het ‘vakantiegevoel’, er werd lekker geluierd, boekje gelezen en volleybal gespeeld met de medewerkers van het ziekenhuis.
Vanavond lekker spaghetti gegeten en daarna heerlijke custardpap (wat kunnen sommige mensen zeuren over klontjes zeg;-) Daarna deed weer ieder z’n eigen ding, boekje lezen, koehandel spelen, wandelen, luieren en ga zo nog maar even door…
Met Nathanaël gaat het steeds beter, hij drinkt beter, wordt wakkerder en laat ons zelfs af en toe één van zijn liefste glimlachjes zien! Nou, zeg nou zelf...het is toch een schatje!
Al met al een lekker dagje. Morgen weer een nieuwe dag waarin we weer actief aan de slag hopen te gaan. Weltrusten en tot morgen!
Maandag 21 juli
Vanmorgen begonnen we de nieuwe werkweek net zoals vorige week met een bijeenkomst in het ziekenhuis. Dit is een bijeenkomst voor de medewerkers en de patiënten van het ziekenhuis. Er waren zo ongeveer 100 man en er was ruimte tekort. Een mooie opening waarin het ging over het feit dat we naar de stem van de Goede herder moeten luisteren en dat Jezus bij ons binnen wil komen en maaltijd wil houden. Hij staat aan de deur van ons hart en klopt. Het is de keuze aan ons om open te doen!
Daarna ontbeten we en vertrokken Ineke en Ruth naar de “Mossy Foot” kliniek. Het was weer een mooie ervaring. De mensen bedankten ons en vroegen of wij de kerken en mensen wilden bedanken voor het geven van speelgoed en kleding. Bij deze doen wij dat alvast! Ze ontmoetten een vrouw die een oogprobleem had. Deze hebben zij meegenomen naar het ziekenhuis en is daar behandeld. Vervolgens kon zij met de auto van “Mossy Foot” weer mee terug naar de kliniek. Mooi om weer een vrouw te kunnen helpen!
De rest die achterbleef is bezig geweest met relaxen, klussen en voor Nathanael zorgen. Met Millennium gaat het overigens nog steeds goed. Maar de gezondheid van beide knaapjes blijft een aandachtspunt. Het zou fijn zijn als er voor deze tweeling gebeden kan blijven worden…
Na de lunch werd er verder geklust en gingen Gert Jan, Marianne, Annelies en Erwin naar het kindertehuis. Daar hebben zij met de kinderen gespeeld. De meegebrachte ballonnen, ballen, bellenblaas en springtouw vielen in goede aarde en er werd volop mee gespeeld. Erg leuk om met deze kinderen te kunnen spelen en ze een gezellig middag te bezorgen. Ook hebben we ze wat liedjes geleerd als: Read your Bible, hoofd schouders knie en teen, Jan Huigen in de ton. Van hen leerden we een aantal Ethiopische liedjes. Leuk om zo met deze kinderen die wachten op adoptie om te gaan en gewoon eenvoudig te spelen.
Bij thuiskomst werden de voorbereidingen voor een echt Hollandse maaltijd gestart. De aardappels werden geschild, de bonen gepunt en de kip geplukt. Het smaakte weer heerlijk!!
Zo meteen vertrekken we met de buren van Ruth naar de stad om daar wat te drinken met z’n allen. Gezellig! Tot morgen!
Zondag 20 juli
Vanmorgen stond het ontbijt om 8.00 uur weer klaar in de “zitkuil” bij de buren. Heerlijke flensjes met stroop, jam, suiker of wat anders gingen er bij iedereen heerlijk in.
Na het ontbijt vertrokken we naar een plaatselijke kerk. De kerk was al begonnen toen wij er waren en het was enorm vol. Voorin waren nog wat plaatsen vrij en door de koster werden we daar naartoe gebracht. Een erg gevulde kerk met veel mensen! Toen we voorin zaten bleek dat er ook een huwelijk werd gesloten tijdens de dienst. Zo maak je nog eens wat mee in Ethiopië…Leuk om te zien hoe ze hun jawoord geven. Aangemoedigd door handgeklap vanuit de gemeente en een rustig muziekje werd het “jawoord” gegeven. Als het “jawoord” geklonken heeft word er een klein feestmuziekje opgezet en komt er applaus vanuit de gemeente. Dit zelfde ritueel herhaalt zich bij het wisselen van de ringen. Ook daar moeten ze een soort belofte voor afleggen. Daarna knielen ze en krijgen ze de zegen mee. Na de dienst werden er nog een heel aantal jongeren gedoopt. Maar omdat dit nogal een lang ritueel was en er niet vertaald werd, zijn we naar huis gegaan en hebben koffie gedronken daar.
Thuis aangekomen dronken we koffie en was de tweeling wakker. Het bleek dat Millennium behoorlijk ziek was. Op de foto die we gisteren op de site hebben gezet is al een beetje te zien dat er 1 niet heel fit keek. Hij bleek ook ziekjes te zijn en de afgelopen dagen ging het met pieken en dalen. Vandaag ging het echter niet goed en was hij erg ziek. Ruth heeft een aantal onderzoeken gedaan en het was verontrustend hoe het met hem ging. Bloedonderzoek liet gelukkig zien dat er geen sprake was van een ernstige ziekte. Waarschijnlijk was het een combinatie van ondervoeding, weinig rust en uitdroging. Ruth heeft hem antibiotica toegediend en met z’n allen hebben we voor hem gebeden. Ondertussen was Millennium bij de buurvrouw die eigenaar is van een kindertehuis. Daar is Millennium verder de hele dag gebleven en daar zal hij ook slapen vannacht. Gelukkig knapte hij na uurtje weer op en kunnen we zeggen dat gebeden verhoort zijn, de medicijnen aangeslagen zijn en zijn leventje tot op heden gespaard is.
In zo’n situatie merk je hoeveel impact een vakantie als dit heeft en zeker als je twee van deze leventjes zo dichtbij je hebt en waar je dan voor mag zorgen. Dan worden de dingen die je ziet op straat gewoon werkelijkheid en zit je er middenin.Zijn broer Nathanael doet het erg goed overigens. Hij heeft een ritme te pakken van eten en slapen en hij lijkt te groeien. Vandaag heeft Janine voor hem gezorgd en dat doet ze met erg veel liefde!
Verder was het een rustige zondagmiddag met middagdutjes, spelletjes en een wandeling door de omgeving. Lekker zo’n rustdag!!Die wandeling was mooi omdat we op plekjes waren waar we de hele stad Soddo konden overzien. Mooi om dat te zien. Verder hebben we in de stad ook een oplossing gezien voor hangjongeren. Zet een paar tafeltennistafels en tafelvoetbalspelen neer en iedereen vermaakt zich...
Na deze wandeling kwamen we terug en was het eten klaar. Heerlijke rijst met kip en groente. Na het eten hebben we nog even heerlijk met elkaar gezongen en gaan we nu richting het vuurtje wat bij de buren weer gemaakt is.
Morgenvroeg vertrekken de Wiltinks weer om 6.00 uur en gaan wij weer kijken wat er op ons pad komt. Nog een week hier in Soddo en we zijn benieuwd wat deze week gaat brengen en of deze week vergelijkbaar is met wat we de afgelopen week gedaan hebben. We houden jullie op de hoogte!!!Zaterdag 19 juli
Omdat het weekend is mochten we vanmorgen uitslapen!! Tenminste, dat gold voor een aantal. De zorg voor de tweeling ging natuurlijk door. Johan en Ineke gingen mee met de “Mossy Foot” en Dave moest de werkers aan het werk zetten.
Uitslapen was voor sommigen ook wel nodig want de verhuizing gisteren ging nog door tot in de late uurtjes. Maar gelukkig is het allemaal gelukt en toen Ruth vanmorgen vroeg aan de laborant of het allemaal werkte, vertelde hij dat het goed ging! Er was echter 1 probleem. Als je de bloedmonsters had afgenomen en je wilde deze verwerken, moest je door de deur naar de andere ruimte. Dat was niet handig. Toen Ruth vertelde dat er een luik in de muur zat waar je de dingen door heen kon geven, werd het een stuk duidelijker en snapte hij hoe het werkte en wat de bedoeling was.
Verder was het een rustige ochtendje en hebben we geluncht met een echt warm broodje gesmolten kaas uit de oven.
Halverwege de middag zijn we naar de markt geweest. Wat een belevenis!! Als je ziet waar de markt wordt gehouden is het al mooi. Echt een beetje een marktplein idee. Wat je ziet daar is veel groente, manden, kleren, geiten, souveniertjes, schapen, kippen, kruiden en granen.Ook waren er een aantal mensen die achter een naaimachine aan het werk waren en kleren aan het maken was. Kortom,van alles te zien en te koop Maar het meest bijzondere blijft toch wel steeds weer alle arme mensen en kinderen. Op het laatste hadden we voor ons gevoel wel 50 mensen om ons heen hangen en waren ze ook niet weg te krijgen. Het was erg handig dat er 2 Ethiopische vrienden van Ruth mee waren die dingen konden vertalen en hielpen zodat we niet te veel betaalden voor de kleren die we hebben gekocht voor de kinderen.
Tijdens de wandeltocht op de markt liep er een jongen met ons mee die er onverzorgd uitzag en een grote open wond aan zijn bovenbeen had. Het bleek dat deze jongen al een aantal keren hulp was aangeboden maar dat hij hier dan toch weer geen gebruik van maakte. Toch wilden wij hem graag helpen en hebben hem meegenomen naar ons huis. Daar hebben we hem onder de douche gezet. Echt bijzonder om te zien hoe hij van een eenvoudige simpele douche genoot. Hij straalde echt van oor tot oor en heel mooi om te zien. Na het douchen hebben we hem in nieuwe kleren gestoken en dan moet je zo’n jongen toch weer laten gaan en heb je geen idee of deze jongen nog toekomst heeft…
Bij terugkomst van de markt kwam de jeep met de familie Wiltink aanrijden. Leuk om hen weer te zien en te horen wat zij hebben meegemaakt. Met hen en Annelies (die bij het eerste marktbezoek thuis was om op de tweeling te passen) zijn er een aantal nogmaals naar de markt geweest. De mensen die thuis bleven begonnen met de voorbereidingen op het avondeten.
Het avondeten bestond vandaag uit zelfgemaakte pizza’s! Samen met een paar buren van Ruth, hebben we de pizza oven bij de buren warm gemaakt (een buitenoven die met hout moet worden aangemaakt) en zijn er een heel aantal pizza’s gemaakt en opgegeten. Een behoorlijke klus maar wel leuk om te doen en vooral erg lekker!! Nadat de pizza op was hebben we lekker buiten rond een vuurtje gezeten en daar gewoon lekker niks gedaan. Gezellig!
Tot slot nog even de laatste stand van zaken rond onze tweeling. Het gaat langzamerhand steeds beter. Ze slapen en drinken meer en zijn rustiger dan de eerste dag. Spugen doet met name Millennium nog best veel. Hij lijkt wat ziekjes maar ook met hem gaat het langzaam steeds beterder. We hebben 2 speentjes gevonden en deze doen wonderen waardoor ze rustiger worden en ook meer aan slapen toekomen.
En zo loopt de zaterdag op z’n eind en gaan we ons klaarmaken voor een echte Ethiopische dienst morgenvroeg! We houden jullie op de hoogte!!
Vrijdag 18 juli
Zoals alle andere dagen begonnen we ook vandaag weer met een heerlijk ontbijtje. Janine had de zorg voor de tweeling op zich genomen vannacht en dus wat minder geslapen…Afgelopen nacht was er nog 1 van de tweeling bij ons en vanaf een uur of 9 kwam Nathanael er bij en was Millennium blij met zijn broertje.Zo’n tweeling is echt geweldig om te verzorgen!! Iedereen is er erg gek mee en het kost de nodige tijd om hen te voeden, verschonen en liefde te geven. Wel schrijnend om te zien hoe mager ze zijn en echt vel over bot zijn. Doordat er nu dagelijks voor deze 2 knaapjes gezorgd moet worden, hebben we er een taak bij gekregen. Naast het klussen, patiënten bezoeken en een bezoek aan het “Mossifoot house”, moeten er minimaal twee mensen zijn om de tweeling te verzorgen. Druk, druk, druk dus… Maar wel erg mooi om te doen en deze twee prachtige knaapjes liefde en eten te geven zodat ze aansterken en groeien!
Vanmorgen zijn Janine en Dave mee geweest naar het “Mossi Foot house” om kleding en melk te brengen. Ze blijven hier erg blij mee! Met name de melk valt in goede aarde. De kledingvoorraad begint aardig te slinken dus we hebben het idee opgevat om morgen als we naar de stad gaan maar wat kleding te kopen voor de mensen hier. Natuurlijk om anderen blij te maken maar doordat we zelf wat kopen levert dit ook weer geld op voor de verkoper zodat we de economie een beetje kunnen stimuleren…
Naast het bezoek aan dit huis, zijn er vanmorgen weer een aantal mee geweest met het gebedsteam om op de kamers met mensen te bidden en bijbel te lezen. Dit blijft mooi om te doen maar opnieuw zie je veel leed. De pen die wij vanuit Nederland hebben meegenomen met de tekst uit Johannes 8 dat Jezus het licht van de wereld is, slaat erg aan en mensen vinden het super om een klein cadeautje te krijgen. Je moet ze nog wel eens uitleggen hoe een pen werkt…
De grootste klus die vandaag gedaan moest worden en waar nog steeds aan gewerkt word (om 21.30 uur…) is de verhuizing van het laboratorium naar de spoedeisende hulp en andersom. Een behoorlijke klus omdat er veel kasten leeg moeten en van de muur gehaald moeten worden. Deze kasten moeten vervolgens weer op maat gemaakt worden voor de andere ruimte. Daarnaast moeten er nog een heleboel leidingen worden aangelegd omdat er in elke ruimte ook een waterkraan komt met een watertappunt. Hier word nog hard aan gewerkt en met name aan het laatste zal ook volgende week nog hard gewerkt worden. Het is leuk om te zien dat ook de Ethiopiërs het erg leuk vinden om mee te werken en zelfs langer door te gaan dan nodig is. Het was dus een dag die vooral in het teken stond van klussen en verhuizen. Maar wel een dag waarin we ons weer nuttig hebben kunnen maken.
Eind van de middag kregen we een telefoontje van de familie Wiltink dat zij morgen deze kant op komen en het weekend hier blijven. Leuk om naar uit te kijken en we zijn benieuwd naar hun verhalen.
Het is nu een week geleden dat wij in Frankfurt op het vliegveld waren en angstvallig toekeken of wij alle spullen mee krijgen. Nu een week later zie je dat deze spullen allemaal hard nodig zijn en is het gewoon erg mooi om te zien. En natuurlijk is het niet te beseffen dat we al weer bijna een week hier zijn. Met name ook met elke maaltijd die je hier nuttigt zijn we God dankbaar voor wat Hij elke dag aan ons geeft en tegelijk wordt het gebed voor de mensen die geen eten hebben, een stuk reëler…
Wij gaan nog even verder met klussen en voor de tweeling zorgen en komen morgen weer terug met het volgende verhaal…
Voor vandaag weer een verslag van ons. Het is een hele bijzondere dag geworden.
We begonnen deze dag weer met een worship meeting in de kapel op het terrein van het ziekenhuis. Er was gevraagd of er één van ons deze morgen wilde spreken. Erwin heeft gelezen en gesproken over het licht van de wereld dat in de duisternis schijnt naar aanleiding van Joh 8 vers 12 (juist ook in een land waar zoveel armoede is) Hierna hebben we kaartjes en pennen met deze bijbelteksten uitgedeeld. Ook hebben we met elkaar een lied gezongen.
Vanmorgen is Marianne met Ruth naar een kliniek geweest. Deze ligt in een afgelegen gebied. Iedere donderdag komen de mensen uit de omgeving er naar toe om door Ruth of de andere arts gezien te worden. Zij hebben ook eigen medicijnen en materialen bij zich. Heel bijzonder om mee te maken. Bij aankomst was er al een lange rij wachtende patiënten. Op rij af gaan de artsen bij hen langs en worden ze onderzocht. De meest voorkomende ziekten waren TBC en malaria (het is in een gebied waar malaria veel voorkomt) Erg om te zien hoe ziek de mensen zijn. In de rij liggen sommige patiënten op een soort zelfgemaakte brancard de hele dag te wachten tot ze worden geholpen. Ze krijgen medicijnen voorgeschreven of worden gevraagd de volgende dag naar het Soddo Cristian Hospital te komen. Voor velen is er geen geld voor de reis, zodat dit vooraf gegeven wordt (ook uit het armenfonds).
Naast de nieuwe patiënten is er ook een aantal dat in een voedingsprogramma zit. Deze komen elke twee weken voor nieuwe voeding. Hierbij was een tweeling die erg ondervoed is. Echt erg om te zien. Vreselijk mager en heel vies. De moeder heeft geen melk om ze te voeden. Deze tweeling hebben wij nu voor een week in huis om ze te laten aansterken omdat ze anders zeker zouden overlijden. Het zijn twee jongens van twee maanden oud: Millenium en Nathanael en ze wegen slechts 6 pond. Het zijn erg schattige bruine kindjes met nu vier vaders en vijf moeders. Ze worden lekker vertroeteld. Hopelijk is deze week voldoende, zodat ze na een week terug kunnen naar de ouders en dan daar geholpen worden met geld voor voeding. Het is al een heel ander gezicht nu ze gewassen zijn en schone kleren aan hebben. Superlief.
De jongens zijn vandaag weer verder gegaan met het loodgieterwerk in het ziekenhuis. Ze werken samen met de mannen van de lokale bevolking en stimuleren hen regelmatig om hun werk te doen (voordat je er erg in hebt piepen ze er stiekem tussen uit). Janine en Erwin hebben weer het nodig verfwerk verricht.
Gert-Jan en Annelies zijn vanochtend mee geweest naar de klinieken van Mossy Foot. Bij de klinken kwamen de mensen om voetverzorging en ook hebben ze daar kleding en speelgoed uitgedeeld. Bijzonder om te zien hoe gelukkig de mensen zijn met wat kleding en een bal! Heel fijn dat we deze mensen (dankzij jullie) aan kleding en speelgoed kunnen helpen, ze hebben het echt nodig!
Vanmiddag zijn Annelies, Erwin en Ineke samen met de geestelijke staf van het ziekenhuis langs de patiënten gegaan om met hen bijbel te lezen en te bidden. Wat een triest verhaal hebben sommige patiënten. Heel mooi om te zien was dat ondanks de situatie waarin de patiënten zich bevinden er soms zoveel vertrouwen en blijdschap in God is. Ook hebben we hier de pennen en kaartjes uitgedeeld. Willen jullie ook voor de geestelijke staf in het ziekenhuis bidden. Zij hebben jullie gebed hard nodig in het mooie werk wat ze doen.
Na al deze werkzaamheden moest er weer voor het eten gezorgd worden. Macaroni stond er nu op het menu! Weer erg lekker!!
Ook vanavond hebben we weer genoten van een kampvuurtje en langzamerhand gaan we ons klaarmaken voor een dutje….
Woensdag 16 juli
Net als de andere dagen was het ook vandaag weer vroeg dag en begonnen we met het gezamenlijke ontbijt. Marianne was zelfs nog eerder uit bed want zij begon om7.00 uur al samen met een Amerikaanse verpleegkundige, de andere zusters les te geven. Deze verpleegkundige geeft elke dag les aan de zusters om hen het een en ander aan te leren. Momenteel is zij bezig om het belang van rapporteren bij te brengen aan de zusters.
Na het ontbijt werd er weer geklust. De mannen gingen verder met het loodgieterswerk en de rest ging verder met verven. Zo’n beetje het dagelijks werk waar wij momenteel mee bezig zijn.
Na de soep die we aten als lunch, vertrokken we rond 14.00 uur naar het kindertehuis. Dit kindertehuis is ongeveer 5 minuten lopen vanaf het ziekenhuis. Hier verblijven kinderen die geen ouders hebben. Dit heeft verschillende redenen: bij de bevalling is de moeder overleden en de vader kan niet alleen voor het kind zorgen en staat het kind dus af. Of de ouders zijn zo arm dat ze niet voor het kind kunnen zorgen en staan het af. Ook gebeurt het regelmatig dat er kinderen te vondeling word
